Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması

Şakir Çınkır; Gül Kurum; Sevgi Yıldız

doi:10.30703/cije.717825

EN TR

Student Commitment to Higher Education Scale: The Study of Validity and Reliability

Öz

Determining students’ commitment to higher education is considered important for the improvement of the universities. In the literature, there are various scales for measuring the students’ commitment. However, the fact that these scales are not suitable for Turkish culture has indicated that a valid, and reliable scale is needed to measure the students' commitment to the university. Accordingly, this study aims to develop “Student Commitment to Higher Education Scale” and to conduct its validity, and reliability study in order to determine the views of the students towards the universities they attend. The study group consists of 500 undergraduate students studying at a state university in Ankara in the 2017-2018 academic year. The convenience sampling method was used to determine the study group. The factor structure of this scale was analysed with exploratory factor analysis (EFA). According to EFA results, this one-dimension-14-item scale explains 54.88% of the total variance. To test the reliability of the scale, item-total correlations (0.83-0.66>0.30), and Cronbach Alpha reliability coefficient (0.93) were calculated. Confirmatory factor analysis (CFA) was conducted to test the model fit of this structure. CFA model fit indices (χ2/df=10.6, RMSEA=0.07, SRMR=0.03, CFI=0.94, TLI=0.93) have indicated that the scale has a good-fit. In line with these findings, it can be said that Student Commitment to Higher Education Scale is a reliable, and valid measurement tool that can be used to determine the undergraduate students’ commitment to their universities. It is thought that the studies carried out by researchers with this scale will contribute to the quality, self-evaluation, and strategic planning studies in the higher education.

Anahtar Kelimeler

Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması

Öz

Yükseköğretimde öğrenci bağlılık düzeylerinin belirlenmesi üniversitelerin iyileştirilmesi için önemsenmektedir. Ulusal ve uluslararası alanyazında üniversite öğrencilerinin bağlılıklarını ölçmek için çeşitli ölçeklere rastlanmaktadır. Ancak bu ölçeklerin kullanışlılık ve Türk kültürü açısından uygun olmaması öğrencilerin üniversiteye karşı bağlılığını ölçmek için geçerli ve güvenilir bir ölçme aracına ihtiyaç duyulduğunu göstermektedir. Bu doğrultuda bu araştırmada öğrencilerin devam ettikleri üniversiteye karşı görüşlerini belirlemek için “Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeğini” geliştirmek ve bu ölçeğin geçerlik ve güvenirlik çalışmasını yapmak amaçlanmaktadır. Araştırmanın çalışma grubu 2017-2018 akademik yılında Ankara’da bir kamu üniversitesinin çeşitli fakültelerinde eğitimine devam eden ve uygun örnekleme yöntemiyle seçilen 500 öğrenciden oluşmaktadır. Ölçeğin faktör yapısı öncelikle açımlayıcı faktör analizi (AFA) ile incelenmiştir. AFA sonuçlarına göre tek boyutlu 14 maddelik bu ölçek toplam varyansın %54.88’ini açıklamaktadır. Ölçeğin güvenirliğini test etmek için madde toplam korelasyonları (0,83-0,66>0,30) ve Cronbach Alpha güvenirlik katsayısı (0,93) hesaplanmıştır. Bu yapının model uyumunu test etmek için doğrulayıcı faktör analizi (DFA) de yapılmıştır. DFA model uyum indeks değerleri de (χ2/sd=10,6, RMSEA=0,07, SRMR=0,03, CFI=0,94, TLI=0,93) ölçeğin iyi uyuma sahip olduğunu göstermektedir. Araştırmadan elde edilen bulgular doğrultusunda, Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği’nin lisans öğrencilerinin üniversitelerine karşı bağlılık düzeylerini belirlemek için kullanılabilecek güvenirliği ve geçerliği olan bir ölçme aracı olduğunu söylemek mümkündür. Araştırmacıların bu ölçekle yürüteceği çalışmaların yükseköğretimde kalite, öz-değerlendirme ve stratejik planlama çalışmalarına katkı sunacağı düşünülmektedir.

Anahtar Kelimeler

Destekleyen Kurum

Ankara Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Birimi

Proje Numarası

16B0630001

Kaynakça

Appleton, J. J., Christenson, S. L., Kim, D., and Reschly, A. L. (2006). Measuring cognitive and psychological engagement: Validation of the Student Engagement Instrument. Journal of School Psychology, 44(5), 427-445. doi:10.1016/j.jsp.2006.04.002
Arastaman, G. (2009). Lise birinci sınıf öğrencilerinin okula bağlılık durumlarına ilişkin öğrenci, öğretmen ve yöneticilerin görüşleri. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 26, 102-112. 12 Ocak 2019 tarihinde http://pauegitimdergi.pau.edu.tr/Makaleler/693739633_G%c3%b6khan%20Arastaman2.pdf sitesinden alınmıştır.
Astin, A. W. (1984). Student involvement: A development theory for higher education. Journal of College Student Development, 40(5), 518-529. Retrieved from https://www.researchgate.net/publication/220017441_Student_Involvement_A_Development_Theory_for_Higher_Education
Balay, R. (2000). Yönetici ve öğretmenlerde örgütsel bağlılık. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Balcı, A. (2000). Örgütsel sosyalleşme kuram strateji ve taktikler. Ankara: Pegem A Yayıncılık.
Balcı, A. (2013). Sosyal bilimlerde araştırma: yöntem, teknik ve ilkeler. (10. Baskı). Ankara: Pegem Ankara.
Beck, H. P., and Milligan, M. (2014). Factors influencing the institutional commitment of online students. The Internet and Higher Education, 20, 51-56. doi:10.1016/j.iheduc.2013.09.002
Braxton, J. M., and McClendon, S. A. (2001). The fostering of social integration and retention through institutional practice. Journal of College Student Retention: Research, Theory & Practice, 3(1), 57-71. https://doi.org/10.2190/RGXJ-U08C-06VB-JK7D

Büyüköztürk, Ş. (2011). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı. (15. Baskı). Ankara: Pegem Akademi.
Cambridge dictionary. (2019). United Kingdom: Cambridge. Retrieved from http://dictionary.cambridge.org/dictionary/involvement. (12.07.2019)
Can, A. (2013). SPSS ile bilimsel araştırma sürecinde nicel veri analizi. Ankara: Pegem Akademi
Clements, A. J., Kinman, G., Leggetter, S., Teoh, K., and Guppy, A. (2016). Exploring commitment, professional identity, and support for student nurses. Nurse Education in Practice, 16(1), 20-26. doi: 10.1016/j.nepr.2015.06.001.
Çokluk, Ö. Şekercioğlu, G. ve Büyüköztürk, Ş. (2014). Çok değişkenli istatistik SPSS ve LISREL uygulamaları. Ankara: Pegem Akademi Yayınları.
Davis, B. (2014). University commitment: Test of a three-component model. Unpublished Master Thesis. Minnesota State University, Mankato.
DeVellis, R. F: (2017). Scale development: Theory and applications (4th Edition). Washington DC: SAGE Publication.
Doğan, U. (2014). Öğrenci bağlılık ölçeğinin geçerlik ve güvenirliği. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(2), 390-403. doi:10.14686/BUEFAD.201428190
Durna, U. ve Eren, V. (2011). Üç bağlılık unsuru ekseninde örgütsel bağlılık. Doğuş Üniversitesi Dergisi, 6(2), 210-219. 10 Ocak tarihinde http://journal.dogus.edu.tr/index.php/duj/article/view/130/146 sitesinden alınmıştır.
Eren, E. (2015). Örgütsel davranış ve yönetim psikolojisi (15. Baskı). İstanbul: Beta Yayıncılık.
Ergün, E. (2014). Ağsal öğrenme ortamlarında sosyal ağ yapısı ve sosyal olabilmenin öğrenci bağlılığı üzerindeki etkisi. (Yayımlanmamış doktora tezi). Hacettepe Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
Erkuş, A. (2014). Psikolojide ölçme ve ölçek geliştirme-I. Ankara: Pegem Akademi.
Felfe, J., Schyns, B., and Tymon, A. (2014). The impact of university students’ commitment on in-and extra-role performance. Journal of Applied Research in Higher Education, 6(1), 149-167. https://doi.org/10.1108/JARHE-01-2013-0002
Field, A. (2009). Discovering statistics using SPSS. United Kingdom: SAGE Publication.
Fredricks, J.A. Blumenfeld, P. C. and Paris, A. H. (2004) School engagement: Potential of the concept, state of the evidence. Review of Educational Research. 74(1), 59–109. https://doi.org/10.3102/00346543074001059
Grant-Vallone, E., Reid, K., Umali, C., and Pohlert, E. (2003). An analysis of the effects of self-esteem, social support, and participation in student support services on students' adjustment and commitment to college. Journal of College Student Retention: Research, Theory & Practice, 5(3), 255-274. doi: 10.2190/C0T7-YX50-F71V-00CW
Günüç, S. (2013). Teknolojinin öğrenci bağlılığındaki rolü ve derste teknoloji kullanımı ile öğrenci bağlılığı arasındaki ilişkilerin incelenmesi. (Yayımlanmamış doktora tezi). Anadolu Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eskişehir.
Günüç, S. and Kuzu, A. (2014). Student engagement scale: Development reliability and validity. Assessment and Evaluation in Higher Education, 40(4), 587-610. https://doi.org/10.1080/02602938.2014.938019
Günüç, S. (2016). Üniversitelerde öğrenci bağlılığı. Ankara: Nobel Akademi.
Gürbüz, S. ve Şahin, F. (2018). Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri: Felsefe, Yöntem, Analiz (5. Baskı). Ankara Seçkin Yayıncılık.
Hair, J., Black, W. C., Babin, B. J., and Anderson, R. E. (2009). Multivariate data analysis (7. Edition). New Jersey: Prentice Hall.
Hart, S. R., Stewart, K., and Jimerson, S. R. (2011). The student engagement in schools questionnaire (SESQ) and the teacher engagement report form-new (TERF-N): Examining the preliminary evidence. Contemporary School Psychology: Formerly The California School Psychologist, 15(1), 67-79. Retrieved from https://files.eric.ed.gov/fulltext/EJ934707.pdf
Heck, R. H. and Thomas, S. L. (2015). An introduction to multilevel modeling techniques (Third edition). New York: Routledge.
Huang, Y. R. and Chang, S. M. (2004). Academic and cocurricular involvement: Their relationship and the best combinations for student growth. Journal of College Student Development, 45(4), 391-406. doi: 10.1353/csd.2004.0049
Kaypak, Ş. (2014). Atatürk'ün kent ve kentleşmeye bakışı; örnek olay: Ankara'nın kentleşmesi [View of the city and urbanization of Ataturk; The case study: Urbanization of Ankara]. Mustafa Kemal University Journal of Graduate School of Social Sciences, 13(27), 349–365.
Kline, R.B. (2016). Principles and practice of structural equation modeling (4th Ed.). United States of America: The Guilford Press.
Mazer, J. P. (2013). Associations among teacher communication behaviors, student interest, and engagement: A validity test. Communication Education, 62(1), 86-96. https://doi.org/10.1080/03634523.2012.731513
McNally, J. J. and Irving, P. G. (2010). The relationship between university student commitment profiles and behavior: Exploring the nature of context effects. Journal of Leadership&Organizational Studies, 17(2), 201-215. DOI: 10.1177/1548051810363810
Meyer, J. P. and Allen, N. J. (1991). A three-component conceptualization of organizational commitment. Human resource management review, 1(1), 61-89. Retrieved from http://cyb.ox.or.kr/lms_board/bbs_upload/%C1%B6%C1%F7%B8%F4%C0%D4-%B1%B9%BF%DC%B3%ED%B9%AE.pdf
Meyer, J. P., Allen, N. J., and Smith, C. A. (1993). Commitment to organizations and occupations: Extension and test of a three-component conceptualization. Journal of Applied Psychology, 78(4), 538-551. doi: 10.1037/0021-9010.78.4.538
Nguyen, B., Yu, X., Melewar, T. C., and Hemsley-Brown, J. (2016). Brand ambidexterity and commitment in higher education: An exploratory study. Journal of Business Research, 69(8), 3105-3112. DOI: 10.1016/j.jbusres.2016.01.026
Sabuncuoğlu, Z. ve Vergiliel Tüz, M. (2013). Örgütsel davranış (5. Bası). Bursa: Aktüel Yayınları.
Schermelleh-Engel, K., Moosbrugger, H. and Müller, H. (2003). Evaluating the fit of structural equation models: Test of significance and descriptive goodness-of-fit measures. Methods of Psychological Research -Online, 8(2), 23-74. Retrieved from https://www.researchgate.net/publication/251060246_Evaluating_the_Fit_of_Structural_Equation_Models_Tests_of_Significance_and_Descriptive_Goodness-of-Fit_Measures.
Seçer, İ. (2018). Psikolojik test geliştirme ve uyarlama süreci: SPSS ve Lisrel uygulamaları (2. Baskı). Ankara: Anı Yayımcılık.
Sönmez, V. ve Alacapınar, F. G. (2017). Örneklendirilmiş bilimsel araştırma yöntemleri (5 Baskı). Ankara: Anı Yayıncılık.
Sun, J., C. and Rueda, R. (2012). Situational interest, computer self-efficacy and selfregulation: Their impact on student engagement in distance education. British Journal of Educational Technology, 43 (2), 191-204. https://doi.org/10.1111/j.1467-8535.2010.01157.x
Strauss, L. C. and Volkwein, J. F. (2004). Predictors of student commitment at two-year and four-year institutions. Journal of Higher Education, 203-227. https://doi.org/10.1080/00221546.2004.11778903
Şencan, H. (2005). Sosyal ve davranışsal ölçümlerde güvenilirlik ve geçerlilik. Ankara: Seçkin Yayınevi.
Tabachnick, B. G., and Fidel, L. S. (2014). Using multivariate statistics (6th Ed.). England/Essex: Pearson Publication.
Tavşancıl, E. (2014). Tutumların Ölçülmesi ve SPSS ile Veri Analizi. (4. Baskı). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Thien, L. M., Razak, N. A., and Ramayah, T. (2014). Validating teacher commitment scale using a Malaysian sample. Sage open, 4(2), 1-9. https://doi.org/10.1177/2158244014536744
Tinto, V. (1982). Limits of theory and practice in student attrition. The journal of higher education, 53(6), 687-700. https://www.jstor.org/stable/1981525
Trowler, V. (2010). Student engagement literature review. Lancaster: The Higher Education Academy.
Uğur, E. and Akın, A. (2015). The psychometric properties of Turkish version of the student engagement scale. SDU International Journal of Educational Studies, 2(1), 53-59. Retrieved from http://acikerisim.sdu.edu.tr/xmlui/handle/123456789/48281
Ullah, H., and Wilson, M. A. (2007). Students' academic success and its association to student involvement with learning and relationships with faculty and peers. College Student Journal, 41(4), 1192-1203. Retrieved from https://go.gale.com/ps/anonymous?id=GALE%7CA172978018&sid=googleScholar&v=2.1&it=r&linkaccess=abs&issn=01463934&p=AONE&sw=w
Yaşar, M. (2014). İstatistiğe yönelik tutum ölçeği: geçerlilik ve güvenirlik çalışması. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 36(36), 59-75. https://doi.org/10.9779/PUJE640.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

-

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Şakir Çınkır
Türkiye

Gül Kurum ^*
Türkiye

Sevgi Yıldız
Türkiye

Yayımlanma Tarihi

26 Mart 2021

Gönderilme Tarihi

10 Nisan 2020

Kabul Tarihi

14 Ağustos 2020

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2021 Cilt: 10 Sayı: 1

DOI

https://doi.org/10.30703/cije.717825

IZ

https://izlik.org/JA73WL83FM

Kaynak Göster

RIS / Bibtex

APA

Çınkır, Ş., Kurum, G., & Yıldız, S. (2021). Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Cumhuriyet Uluslararası Eğitim Dergisi, 10(1), 273-298. https://doi.org/10.30703/cije.717825

AMA

1.Çınkır Ş, Kurum G, Yıldız S. Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. CUE. 2021;10(1):273-298. doi:10.30703/cije.717825

Chicago

Çınkır, Şakir, Gül Kurum, ve Sevgi Yıldız. 2021. “Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması”. Cumhuriyet Uluslararası Eğitim Dergisi 10 (1): 273-98. https://doi.org/10.30703/cije.717825.

EndNote

Çınkır Ş, Kurum G, Yıldız S (01 Mart 2021) Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Cumhuriyet Uluslararası Eğitim Dergisi 10 1 273–298.

IEEE

[1]Ş. Çınkır, G. Kurum, ve S. Yıldız, “Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması”, CUE, c. 10, sy 1, ss. 273–298, Mar. 2021, doi: 10.30703/cije.717825.

ISNAD

Çınkır, Şakir - Kurum, Gül - Yıldız, Sevgi. “Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması”. Cumhuriyet Uluslararası Eğitim Dergisi 10/1 (01 Mart 2021): 273-298. https://doi.org/10.30703/cije.717825.

JAMA

1.Çınkır Ş, Kurum G, Yıldız S. Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. CUE. 2021;10:273–298.

MLA

Çınkır, Şakir, vd. “Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması”. Cumhuriyet Uluslararası Eğitim Dergisi, c. 10, sy 1, Mart 2021, ss. 273-98, doi:10.30703/cije.717825.

Vancouver

1.Şakir Çınkır, Gül Kurum, Sevgi Yıldız. Yükseköğretimde Öğrenci Bağlılığı Ölçeği: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. CUE. 01 Mart 2021;10(1):273-98. doi:10.30703/cije.717825