Ömer Seyfettin’in Fıkra Kaynaklı Hikâyelerinde Din Ve Ahlakî Değerler

Cilt: 3 Sayı: 3 1 Eylül 2014
  • Hatice Fırat
PDF İndir
TR EN

Ömer Seyfettin’in Fıkra Kaynaklı Hikâyelerinde Din Ve Ahlakî Değerler

Öz

Sade dil ve Milli Edebiyat akımlarının öncü isimlerinden olan Ömer Seyfettin, sanatının merkezine hikâye türünü koyan ilk yazarlardandır. Türk edebiyatında hikâye türünün gelişmesine ve halkla buluşmasına katkıda bulunmuş olması bakımından önemlidir. Sanat toplum içindir anlayışıyla eserler veren Ömer Seyfettin, gerçekçilik akımını benimsemiş, dolayısıyla hikâyelerinde kendi hayatından ve gözlemlerinden yararlanmıştır. Eserlerinde çocukluk anılarını, sınır bölgesinde yaşadığı olayları konu edinmiştir. Toplumu gözlemlemiş, birçok hikâyesinde toplumda yaşanan aksaklıkları dile getirmiştir. Tarihi konu edinen ve fikir savunusuna dayanan hikâyeleri de önemlidir. Hikâyelerinin önemli bir kısmında da halk edebiyatını kaynak olarak alması dikkat çekmektedir. Halk arasında anlatılan masal, efsane, fıkra gibi edebi türlerden yararlanarak birçok hikâye kaleme almıştır. Çalışmada, yazarın fıkra kaynaklı hikâyeleri, toplumda yer eden önemli değerlerden “din ve ahlakî değerler” açısından ele alınmaktadır. Böylece yazarın toplum ve bu değerlerle ilgili görüşleri açıklanmaya çalışılacaktır. Çalışmada yazılı materyallerin incelenmesi için doküman incelemesi, elde edilen verilen çözümlenmesi noktasında da içerik analizi yöntemleri kullanılmıştır. Eserlerinde mizaha ve eleştiriye geniş yer verdiği bilinen Ömer Seyfettin’in, “Külah, Çakmak, Rüşvet” adlı üç hikâyesinde de; dinin çıkarlar doğrultusunda kullanılarak yalan ve hile ile insanların kandırılmasını, aç gözlülüğü ve hırsızlığı/rüşveti eleştirdiği görülmektedir. Buna karşın eserlerde, doğruluk-dürüstlük, tokgözlülük, yardımlaşma, paylaşma, bencil olmama gibi değerler desteklenmektedir. Bu verilerden hareketle, yazarın eserlerinin Türkçe dersleri başta olmak üzere, eğitimde çocuklara değer kazandırmada araç olarak kullanılabileceği de anlaşılmaktadır.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

  1. Bora, B. (2006). Ömer Seyfettin -Yalnız Efe-. İstanbul: Hürriyet Gazetecilik ve Matbaacılık A.Ş.
  2. Enginün, İ. (1992). “Ömer Seyfettin’in Hikayeleri”. Doğumunun Yüzüncü Yılında Ömer Seyfettin. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
  3. Enginün, İ. (2004). Yeni Türk Edebiyatı Araştırmaları. İstanbul: Dergâh Yayınları.
  4. Enginün, İ. (2006). Yeni Türk Edebiyatı Tanzimat’tan Cumhuriyete (1839-1923). İstanbul: Dergâh Yayınları.
  5. Erdem, A. R. (2003). “Üniversite Kültüründe Önemli Bir Unsur: Değerler”. Değerler Eğitimi Dergisi. c.1, S.4-, s.55-72
  6. Fichter, J. (2006). Sosyoloji Nedir? (Çev. Nilgün Çelebi). Ankara: Anı Yayıncılık.
  7. Geçgel, H. (2007). “Ömer Seyfettin Hikâyelerinin İlköğretim Programında Kullanılabilirliği”. I. Dünden Bugüne Ömer Seyfettin Sempozyumu. 09-11 Mart.
  8. Gökçe, O. vd. (1994). Türk Gençliğinin Sosyal ve Ahlaki Değerleri. Selçuk Üniversitesi Ata Dergisi. 6, 131-139.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

-

Bölüm

-

Yazarlar

Hatice Fırat
MUĞLA SITKI KOÇMAN ÜNİVERSİTESİ
Türkiye

Yayımlanma Tarihi

1 Eylül 2014

Gönderilme Tarihi

1 Temmuz 2014

Kabul Tarihi

1 Ağustos 2014

Yayımlandığı Sayı

Yıl 1970 Cilt: 3 Sayı: 3

Kaynak Göster

APA
Fırat, H. (2014). Ömer Seyfettin’in Fıkra Kaynaklı Hikâyelerinde Din Ve Ahlakî Değerler. Cumhuriyet Uluslararası Eğitim Dergisi, 3(3), 12-24. https://doi.org/10.30703/cije.321347

Cited By

e-ISSN: 2147-1606