Araştırma Makalesi
BibTex RIS Kaynak Göster

TÜYLÜ MEŞE’NİN (Quercus pubescens) TÜRKİYE’DE YENİ BİR YAYILIŞ ALANI: ELMALI DAĞI (KAYSERİ)

Yıl 2017, Cilt: 22 Sayı: 37, 83 - 98, 23.02.2017
https://doi.org/10.17295/ataunidcd.281732

Öz

Türkiye bulunduğu coğrafi konum
gereği dünyanın belli başlı ana bitki kuşaklarının kesişim alanında yer
almaktadır. Sahip olduğu makro iklimler yanında özel konum koşullarının
etkisiyle çok çeşitli mikro iklimlerin de etkili olabildiği bir ülke özelliğine
sahiptir. Doğal olarak iklim koşullarında görülen çeşitlilik flora üzerinde
belirleyici olmakta, floristik anlamda ülkeye önemli avantajlar
kazandırmaktadır. Gerek otsu, gerekse odunsu türler bakımından zengin bir
floraya sahip olan Türkiye’nin ağaç türlerinin içinde meşe (Quercus) türlerinin
ise ayrı bir yeri vardır. Birçoğu endemik olan bu meşe türleri içinde
Türkiye’nin Sıcak devrede yağış noksanlığı belirgin olan alanlarında doğal
olarak yaşama imkanı bulan türlerinden birisi de kuşkusuz tüylü meşedir
(Quercus pubescens). Bugüne kadar yapılan bitki coğrafyası araştırmalarında
tüylü meşenin Türkiye’deki doğal yayılış alanları içerisinde Kayseri ilinin
Erciyes Dağı ve Ali Dağında bulunduğu literatürde açıkça görülmekte,
araştırmamıza konu olan sahada ise tüylü meşenin varlığından söz eden herhangi
bir çalışmadan bahsedilmemektedir. 2015 yılı yaz döneminde yetişme koşullarını
dikkate alarak Kayseri ilinin Bünyan-Özvatan ilçeleri arasında
kuzeydoğu-güneybatı doğrultusunda uzanan Elmalı Dağının güney ve güney-batı
yüzlerinde tüylü meşenin doğal olarak yetişme imkanı bulabileceği tezinden yola
çıkılmış, kimi yerlerde çalı, kimi sahalarda ise ağaç boyutunda tüylü meşe
topluluklarına rastlanılmıştır. Türkiye’de tüylü meşenin doğal yayılışı ile
ilgili bilinen alanların dışında,  yeni
bir sahada da adı geçen ağaç türünün doğal yayılış alnı ortaya konulmaya, çalışılmıştır.

Kaynakça

  • Akkemik, Ü., Editör, 2014, Türkiye’nin Doğal – Egzotik Ağaç ve Çalıları 1, Orman Genel Müdürlüğü yay. S. 689, Ankara.
  • Akman, Y., 1995, Türkiye Orman Vejetasyonu, Ankara Üniv. Fen Fak. Yayınları s. 131, Ankara.
  • Akman, Y., vd., 2007, Bitki Ekolojisi, Palmiye Yayıncılık, s.15, Ankara.
  • Anşin, R., Özkan,C., 2006, “Tohumlu Bitkiler (Spermatophyha) Odunsu Taksonlar”, K.T.Ü, Orman Fak. 167,s.19, Trabzon.
  • Atalay, İ., 1994, Türkiye Vejetasyon Coğrafyası, Ege Üniv. Basımevi, s.226-229, İzmir.
  • Avcı, M., 2013, Dünya’da ve Türkiye’de Step Formasyonu, Prof. Dr. Asaf Koçman’a Armağan, Ege Üniv. Yayınları, Edebiyat Fak. Yay. No:180, İzmir.
  • Aydınözü,D.,2008, Avrupa Kayını (Fagus silvatica)’nın Yıldız (Istranca) Dağlarındaki Yayılış Alanları, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Coğrafya Bölümü, Coğrafya Dergisi, Sayı. 17. ISSN No: 1302-7212, İstanbul.
  • Browicz,K., 1982, Chorology of Trees and Shrubs in South – West Asia and Adjacent regions, Vol.I, Warszawa.
  • Çağlar, Y., 2003, Dendroloji (Ağaçbilim) ve Orman Ekolojisi “Okulu” ders Notları, Kırsal Çevre ve Ormancılık Sorunları Araştırma Derneği yay, No: 13, s.70-73, Ankara.
  • Çetik, A. R., 1985, Türkiye Vejetasyonu:I, İç Anadolu’nun Vejetasyonu ve Ekolojisi, Selçuk Üniv. Yay. Fen- Edebiyat Fak. Yay. No: 7-1, Konya.
  • Davis, P.H., 1965, Flora of Turkey and the East Aegean Islands, Volume 7, Edinburgh.
  • Dönmez, Y., 1968, Trakya’nın Bitki Coğrafyası, İ.Ü. Coğrafya Enst. Yay.No: 51, İstanbul.
  • Günal, N., 1997, Türkiye’de Başlıca Ağaç Türlerinin Coğrafi yayılışları, Ekolojik ve Floristik Özellikleri, Çantay Kitapevi, s. 94-96, İstanbul.
  • Mataracı, T., 2004, Ağaçlar, Doğa Severler İçin Rehber Kitap, Marmara Bölgesi, Doğal – Egzotik Ağaç ve Çalıları, Tema vakfı, yay. No:39, s. 300, İstanbul.
  • Öztürk, S., 2013, Türkiye Meşeleri Teşhis ve tanı Kılavuzu, Orman ve Su İşleri Bakanlığı, Orman Genel Müdürlüğü Yayınları, s. 188 – 192, Ankara.
  • Ünaldı, E.Ü., 1996, Erciyes Dağı’nın Fiziki Coğrafyası, Lazer Ofset Basımevi, s.86, Ankara.
  • Ürgenç, S.İ., 1998, Genel Plantasyon ve Ağaçlandırma Tekniği, İstanbul Üniv. Orman Fak. S. 69, İstanbul.
  • Yaltrık,F., 1984, Türkiye Meşeleri Teşhis Kılavuzu, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Genel Müdürlüğü Yayınları, Ankara.
  • Yeşilöz, F., 2011, Quercus pubescens Willd. Bitkisi Üzerinde Fitoterapötik Araştırmalar, Gazi Üniv, sağlık Bilimleri Enst. Basılmamış Yüksek Lisans Tezi, s. 13-14, Ankara.
  • Yiğit, N., 2012, Morfometrik Analiz Sistemi Kullanılarak Kastamonu Yöresi meşelerinin Filogenetik Analizi, Gazi Üniv. Fen Bilimleri Enst. Basılmamış Doktora Tezi, s. 13-14, Ankara.
  • Zohary,M., 1973, Geobotanical Foundations of the Middle East, Vol.I,II, Stutgart.

THE DISTRIBUTION AREA OF HAIRY OAK TREE (Quercus Pubescens) IN TURKEY: ELMALI MOUNTAIN (KAYSERİ)

Yıl 2017, Cilt: 22 Sayı: 37, 83 - 98, 23.02.2017
https://doi.org/10.17295/ataunidcd.281732

Öz

Turkey related to its geographical position is at
the intersection point of the main floras of the world. It has an effective
macro climate and it has micro climates because of the effects of the special
position conditions as well. The variabilities seen in the natural climate
conditions have an effect on the flora and such a case provides an advantage on
the flora. The oak tree types has an important place among the types of trees in
Turkey that has a rich flora with grassy and woody types. The hairy oak,
obviously one of the types of oak trees most of which are endemic, has a chance
to survive where the climate is hot and the drought can be seen. From the plant
geography researches carried on up to now, it is clearly seen in the literature
that the natural distribution areas of the hairy oak are the Erciyes mountain
and the Ali mountain in Kayseri.  On the
other hand no research has been encountered in the literature where we carried
out our research about the presence of hairy oak tree. In the summer of  2015, the hairy  oak tree is supposed to be found between
Bünyan and Özvatan towns of Kayseri on the Elmalı Mountain lying in
northeast-southwest directions, we met hairy oak trees sometimes in the form of
bush and sometimes at the height of a tree.
Turkey outside of the area
known about the natural distribution of downy oak, forehead to reveal the
natural distribution of a new field of said tree species were studied 

Kaynakça

  • Akkemik, Ü., Editör, 2014, Türkiye’nin Doğal – Egzotik Ağaç ve Çalıları 1, Orman Genel Müdürlüğü yay. S. 689, Ankara.
  • Akman, Y., 1995, Türkiye Orman Vejetasyonu, Ankara Üniv. Fen Fak. Yayınları s. 131, Ankara.
  • Akman, Y., vd., 2007, Bitki Ekolojisi, Palmiye Yayıncılık, s.15, Ankara.
  • Anşin, R., Özkan,C., 2006, “Tohumlu Bitkiler (Spermatophyha) Odunsu Taksonlar”, K.T.Ü, Orman Fak. 167,s.19, Trabzon.
  • Atalay, İ., 1994, Türkiye Vejetasyon Coğrafyası, Ege Üniv. Basımevi, s.226-229, İzmir.
  • Avcı, M., 2013, Dünya’da ve Türkiye’de Step Formasyonu, Prof. Dr. Asaf Koçman’a Armağan, Ege Üniv. Yayınları, Edebiyat Fak. Yay. No:180, İzmir.
  • Aydınözü,D.,2008, Avrupa Kayını (Fagus silvatica)’nın Yıldız (Istranca) Dağlarındaki Yayılış Alanları, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Coğrafya Bölümü, Coğrafya Dergisi, Sayı. 17. ISSN No: 1302-7212, İstanbul.
  • Browicz,K., 1982, Chorology of Trees and Shrubs in South – West Asia and Adjacent regions, Vol.I, Warszawa.
  • Çağlar, Y., 2003, Dendroloji (Ağaçbilim) ve Orman Ekolojisi “Okulu” ders Notları, Kırsal Çevre ve Ormancılık Sorunları Araştırma Derneği yay, No: 13, s.70-73, Ankara.
  • Çetik, A. R., 1985, Türkiye Vejetasyonu:I, İç Anadolu’nun Vejetasyonu ve Ekolojisi, Selçuk Üniv. Yay. Fen- Edebiyat Fak. Yay. No: 7-1, Konya.
  • Davis, P.H., 1965, Flora of Turkey and the East Aegean Islands, Volume 7, Edinburgh.
  • Dönmez, Y., 1968, Trakya’nın Bitki Coğrafyası, İ.Ü. Coğrafya Enst. Yay.No: 51, İstanbul.
  • Günal, N., 1997, Türkiye’de Başlıca Ağaç Türlerinin Coğrafi yayılışları, Ekolojik ve Floristik Özellikleri, Çantay Kitapevi, s. 94-96, İstanbul.
  • Mataracı, T., 2004, Ağaçlar, Doğa Severler İçin Rehber Kitap, Marmara Bölgesi, Doğal – Egzotik Ağaç ve Çalıları, Tema vakfı, yay. No:39, s. 300, İstanbul.
  • Öztürk, S., 2013, Türkiye Meşeleri Teşhis ve tanı Kılavuzu, Orman ve Su İşleri Bakanlığı, Orman Genel Müdürlüğü Yayınları, s. 188 – 192, Ankara.
  • Ünaldı, E.Ü., 1996, Erciyes Dağı’nın Fiziki Coğrafyası, Lazer Ofset Basımevi, s.86, Ankara.
  • Ürgenç, S.İ., 1998, Genel Plantasyon ve Ağaçlandırma Tekniği, İstanbul Üniv. Orman Fak. S. 69, İstanbul.
  • Yaltrık,F., 1984, Türkiye Meşeleri Teşhis Kılavuzu, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Genel Müdürlüğü Yayınları, Ankara.
  • Yeşilöz, F., 2011, Quercus pubescens Willd. Bitkisi Üzerinde Fitoterapötik Araştırmalar, Gazi Üniv, sağlık Bilimleri Enst. Basılmamış Yüksek Lisans Tezi, s. 13-14, Ankara.
  • Yiğit, N., 2012, Morfometrik Analiz Sistemi Kullanılarak Kastamonu Yöresi meşelerinin Filogenetik Analizi, Gazi Üniv. Fen Bilimleri Enst. Basılmamış Doktora Tezi, s. 13-14, Ankara.
  • Zohary,M., 1973, Geobotanical Foundations of the Middle East, Vol.I,II, Stutgart.
Toplam 21 adet kaynakça vardır.

Ayrıntılar

Bölüm Makaleler
Yazarlar

Duran Aydınözü

Asım Çoban

Hakan Tunç Bu kişi benim

Yayımlanma Tarihi 23 Şubat 2017
Gönderilme Tarihi 27 Aralık 2016
Yayımlandığı Sayı Yıl 2017 Cilt: 22 Sayı: 37

Kaynak Göster

APA Aydınözü, D., Çoban, A., & Tunç, H. (2017). TÜYLÜ MEŞE’NİN (Quercus pubescens) TÜRKİYE’DE YENİ BİR YAYILIŞ ALANI: ELMALI DAĞI (KAYSERİ). Doğu Coğrafya Dergisi, 22(37), 83-98. https://doi.org/10.17295/ataunidcd.281732

Content of this journal is licensed under a Creative Commons Attribution NonCommercial 4.0 International License

29929